Hindi makapagsalita si Teresa habang nakatitig kay Mikaela. Parang bumalik sa kanya ang lahat ng gabing hindi siya nakatulog, ang bawat kaarawang ipinagdiwang niya nang walang anak, at ang bawat pintong binuksan niya sa pag-asang may magbabalik ng kanyang nawawalang sanggol. Dahan-dahan siyang lumapit, ngunit umatras si Mikaela, hawak ang sariling kamay na para bang pinoprotektahan ang singsing. “Hindi ko po ito ninakaw,” umiiyak niyang sabi. “Ito lang ang mayroon ako mula pagkabata.” Napaluhod si Teresa sa malamig na sahig. Sa unang pagkakataon, nawala ang kanyang pagiging matapang at makapangyarihan. Ang natira ay isang inang wasak, takot umasa, ngunit mas takot muling mawala ang batang nasa harapan niya.
Sa nanginginig na kamay, kinuha ni Teresa ang isang lumang kahon mula sa kabinet sa tabi ng mga litrato. Binuksan niya iyon at inilabas ang kupas na larawan ng isang sanggol na may maliit na pulseras sa kamay. Sa likod ng larawan ay may nakaguhit na simbolong kapareho ng nasa loob ng singsing. Lumapit si Mikaela, halos hindi makahinga habang tinitingnan ang larawan. “Iyan ang marka ng pamilya namin,” mahinang sabi ni Teresa. “Ako lang at ang asawa ko ang nakaaalam nito.” Ngunit hindi pa rin sapat ang lahat para kay Mikaela. Maraming taon siyang lumaking walang ina, at hindi niya kayang ibigay agad ang kanyang puso sa isang estrangherang ilang minuto lamang ang nakalipas ay tinawag siyang magnanakaw.
Kinabukasan, nagtungo sila sa ampunang nagpalaki kay Mikaela. Matanda na ang madre na sumalubong sa kanila, ngunit nang makita niya ang singsing at mukha ni Teresa, napahawak siya sa kanyang dibdib. Inamin niyang labingwalong taon na ang nakalipas, isang sugatang lalaki ang nagdala ng sanggol sa kanilang pintuan. Sinabi nitong hinahabol sila ng mga taong gustong kumuha sa bata dahil sa yaman ng pamilya. Bago ito nawalan ng malay, iniwan niya ang singsing at isang sobre na may pangalang Teresa Villanueva. Ngunit bago pa mabuksan ang sobre, may dumating na lalaking nagpakilalang kamag-anak at kinuha ang karamihan sa mga dokumento. Natakot ang mga madre, kaya itinago nila ang sanggol at binago ang talaan nito.
Nang marinig ang kuwento, agad na naalala ni Teresa ang kanyang bayaw na si Ramon, ang taong humawak sa negosyo habang siya ay nagdadalamhati. Sa loob ng maraming taon, sinabi nitong patay na ang kanyang anak at wala nang pag-asang matagpuan pa. Ngunit nang siyasatin ng abogado ni Teresa ang mga lumang rekord, lumabas na si Ramon pala ang nagbayad sa ilang tauhan upang ilayo ang sanggol at itago ang katotohanan. Gusto niyang mapunta sa kanya ang buong kumpanya kapag tuluyang nawalan ng pag-asa si Teresa. Ang lalaking nagdala kay Mikaela sa ampunan ay isa sa mga tauhang nagsisi at nagtangkang iligtas ang bata. Hindi siya nakaligtas, ngunit nailayo niya si Mikaela sa panganib.
Humagulgol si Teresa nang mabasa ang liham na itinago ng madre sa loob ng maraming taon. Nakasulat doon ang tunay na pangalan ng sanggol, ang petsa ng kapanganakan, at ang mga salitang isinulat ng yumaong asawa ni Teresa bago ang pagkawala: “Kapag natagpuan mo siya, huwag mo siyang piliting bumalik. Hayaan mong siya ang pumili kung tatanggapin ka niya.” Tahimik na binasa ni Mikaela ang liham. Sa unang pagkakataon, nakita niya hindi ang mayamang babaeng nakatira sa malaking villa, kundi ang isang inang ninakawan ng pagkakataong yakapin ang sariling anak. Gayunman, hindi agad nawala ang sakit sa puso niya. “Hindi ko alam kung kaya kitang tawaging Mama,” mahinahon niyang sinabi. “Pero gusto kong malaman ang katotohanan tungkol sa akin.”
Pumayag si Teresa sa pagsusuri ng DNA, hindi upang pilitin si Mikaela, kundi upang wakasan ang lahat ng pagdududa. Ilang araw ang lumipas bago dumating ang resulta. Sa loob ng tahimik na opisina ng abogado, binuksan ni Mikaela ang sobre. Nakasulat doon ang halos tiyak na pagkakatugma bilang mag-ina. Napapikit si Teresa at tahimik na umiyak. Hindi siya agad lumapit. Hindi siya humingi ng yakap. Sa halip, sinabi niya, “Anak kita, pero hindi ibig sabihin noon na may karapatan akong kunin ang buhay na binuo mo. Hihintayin kita, gaano man katagal.” Doon tuluyang nabasag ang matigas na pader sa puso ni Mikaela. Lumapit siya at marahang hinawakan ang kamay ni Teresa.
Lumipas ang mga buwan bago tuluyang lumipat si Mikaela sa villa. Hindi naging madali ang lahat. May mga gabing umiiyak siya dahil sa galit, may mga umagang nahihiya siyang tawagin si Teresa na Mama, at may mga sandaling pareho silang hindi alam kung paano magsimula. Ngunit unti-unti nilang binuo ang relasyong ninakaw sa kanila. Ipinakulong si Ramon dahil sa kanyang mga ginawa, at ibinalik ni Teresa kay Mikaela ang lahat ng karapatang dapat ay kanya. Gayunman, pinili ni Mikaela na tapusin ang kanyang pag-aaral at tumulong sa ampunang nagpalaki sa kanya. Sa huling gabi ng kuwento, inilagay niya ang lumang singsing sa palad ni Teresa. Ngumiti siya sa gitna ng luha at bumulong, “Hindi na ito ang tanging alaala ko sa aking ina. Ngayon, nandito ka na.”
