Tahimik ang buong ballroom habang nakatayo si Bea sa gitna, nanginginig ang mga kamay at hindi makatingin nang diretso kay Marco. Hawak pa rin ni Marco ang cellphone ni Liza, at paulit-ulit na bumabalik sa isip niya ang malinaw na kuha ng kamay na naghulog ng puting tableta sa baso ng orange juice. Ang dating malambing na musika, palakpakan, at tawanan ng mga bisita ay napalitan ng malamig na katahimikan. Dahan-dahang lumapit si Marco kay Bea, hindi sumisigaw, ngunit mas nakakatakot ang katahimikan sa kanyang mukha. “Bakit, Bea?” tanong niya sa mababang boses. “Sa araw ng kasal natin… bakit mo ito ginawa?”
Napaatras si Bea, parang bata na nahuling gumawa ng kasalanan. Pilit siyang ngumiti, ngunit basag ang kanyang boses. “Hindi ako iyon, Marco. Baka sinadya lang niya akong siraan.” Tinuro niya si Liza, ngunit wala nang lakas ang kanyang dating yabang. Liza, na namumula pa rin ang pisngi mula sa sampal, ay tahimik na tumayo sa gilid. Nanginginig siya, ngunit hindi siya umatras. “Hindi ko kayo gustong sirain,” sabi niya, halos pabulong. “Nakita ko lang ang nangyari. Kung nanahimik ako, baka wala na kayo ngayon.” Napayuko si Marco, huminga nang malalim, at muling tumingin sa bracelet ni Bea.
Biglang may lumapit na isang matandang babae mula sa hanay ng mga bisita. Siya ang ina ni Marco, si Aling Carmen, na kanina pa tahimik na umiiyak. Hinawakan niya ang braso ng anak at mahina ngunit matatag na sinabi, “Anak, huwag mong hayaang takpan ng pagmamahal ang katotohanan.” Napatingin si Bea sa kanya, puno ng takot at galit. “Tita, hindi ninyo naiintindihan!” sigaw niya. Ngunit bago pa siya makapagpatuloy, may isang lalaking bisita ang nagsalita mula sa likuran. “May nakita rin ako,” sabi niya habang inilalabas ang sariling cellphone. “Kanina pa ako nagre-record ng kasiyahan. Nakuha ko rin ang ginawa niya.”
Mas lalong namutla si Bea nang ipakita ng lalaki ang isa pang video. Sa mas malawak na anggulo, kitang-kita si Bea na lumilingon sa paligid bago palihim na inilapit ang kamay sa baso ni Marco. Hindi man malinaw ang kanyang buong mukha, malinaw ang gown, ang bracelet, at ang paraan ng kanyang pagkilos. Napalunok si Marco, at ang kanyang mga mata ay napuno ng sakit. Hindi lang ito hinala. Hindi lang ito maling akala. Katotohanan na ang babaeng halos maging asawa niya ay may tangkang gumawa ng bagay na hindi niya kayang patawarin. “Tumawag kayo ng pulis,” malamig niyang utos sa security.
Doon na tuluyang gumuho si Bea. Lumuhod siya sa harap ni Marco, kumapit sa laylayan ng kanyang pantalon, at humagulgol. “Marco, mahal kita! Natakot lang ako! Akala ko iiwan mo ako kapag nalaman mo ang lahat!” Napakunot ang noo ni Marco. “Ano ang lahat?” tanong niya. Napatingin si Bea sa mga magulang niya na nasa kabilang mesa, kapwa namumutla. “May utang ang pamilya ko,” iyak niya. “Ginamit nila ang kasal na ito para makuha ang pera mo. Pero nang sinabi mong gusto mong pumirma ng prenuptial agreement pagkatapos ng honeymoon, natakot sila. Natakot ako. Sinabi nilang kapag nawala ka, mapupunta sa akin ang lahat.”
Isang malakas na hingal ang kumalat sa ballroom. Ang ina ni Marco ay napahawak sa dibdib, habang ang ama ni Bea ay biglang umiwas ng tingin. Lumapit ang security at pinigilan si Bea nang subukan niyang makatakas. Si Marco naman ay nanatiling nakatayo, parang bato, ngunit kitang-kita ang pagkabasag sa kanyang mga mata. Dahan-dahan siyang lumapit kay Liza. “Bakit mo isinugal ang sarili mo para sa akin?” tanong niya. Napaluha si Liza. “Dahil nakita ko ang ginagawa nila. At dahil walang dapat mamatay sa araw na dapat sana’y puno ng pagmamahal.” Sandaling tumahimik si Marco bago mahinang sinabi, “Iniligtas mo ako.”
Pagdating ng mga pulis, hindi na lumaban si Bea. Ang dating reyna ng gabi ay inilabas mula sa ballroom na nakasuot pa rin ng puting gown, ngunit wala na ang kinang ng kanyang mukha. Ang mga bisita ay tahimik na nagbukas ng daan, walang pumalakpak, walang nagsalita. Naiwan si Marco sa gitna ng bulwagan, hawak ang sirang pangarap na ilang minuto lang ang nakalipas ay tinatawag niyang kinabukasan. Lumapit si Liza para ibalik ang cellphone, ngunit pinigilan siya ni Marco. “Hindi ko makakalimutan ang ginawa mo,” sabi niya. Sa huling sandali, tumingin si Marco sa altar na puno ng bulaklak, pagkatapos ay sa basag na baso sa sahig. Ang kasal ay natapos, ngunit ang katotohanan ang nagligtas sa kanyang buhay.
