Sandaling hindi nakagalaw ang manager habang nakatutok ang lahat ng mata sa USB na hawak ng dalaga. Ang mga empleyadong kanina lang ay tumatawa, ngayon ay biglang napatahimik, parang may malamig na hangin na dumaan sa buong opisina. Dahan-dahang ibinaba ng dalaga ang kamay niya, pero hindi niya binitawan ang USB. “Akala ninyo po ba habang pinapahiya n’yo ako araw-araw, wala akong nakikita?” tanong niya, mababa pero malinaw ang boses. “Akala n’yo ba habang pinapagawa n’yo sa akin ang trabaho ng sampung tao, wala akong naririnig?” Napaatras ng kalahating hakbang ang manager. “Ano’ng pinagsasabi mo?” pilit nitong sigaw, pero halata na ang takot sa boses.
Lumapit ang isang senior employee, nanginginig ang kamay habang tumitingin sa USB. “Ma’am… ano’ng laman niyan?” tanong niya. Tumingin ang dalaga sa buong opisina, pagkatapos ay sa manager. “Mga pekeng report. Mga binagong attendance record. Mga empleyadong pinilit mag-overtime pero hindi binayaran. Mga reklamo na itinago. At mga pangalan ng taong siniraan niya para siya ang ma-promote.” Biglang nagbulungan ang lahat. Isang babae sa kabilang mesa ang napahawak sa bibig. Isang lalaki ang napatingin sa manager na parang ngayon lang niya naintindihan ang lahat. “Hindi totoo ’yan!” sigaw ng manager. Pero walang naniwala. Masyadong mabilis ang kanyang paghinga. Masyadong putla ang kanyang mukha.
Biglang bumukas ang salamin na pinto ng conference room. Lumabas ang isang lalaking nasa edad singkwenta, nakasuot ng itim na suit, kasama ang HR director at dalawang executive. Tahimik ang kanilang pagpasok, pero parang gumuho ang buong opisina sa bigat ng presensya nila. Napalingon ang manager at halos mawalan ng kulay ang mukha. “Sir…” nauutal niyang sabi. Hindi siya pinansin ng lalaki. Dumiretso ito sa dalaga at tumigil sa harap niya. Saglit niyang tiningnan ang pisngi nitong namumula pa sa sampal, pagkatapos ay ang makapal na tambak ng dokumento sa mesa. “Anak,” mahina niyang sabi, “bakit hindi mo agad sinabi sa akin?”
Napatigil ang lahat. Ang salitang “Anak” ay parang kidlat na tumama sa buong opisina. Ang manager ay halos hindi makahinga. “A-anak?” bulong niya. Dahan-dahang tumingin ang dalaga sa kanya, malamig at kalmado na ang mga mata. “Gusto kong makita kung paano mo tratuhin ang mga taong inaakala mong walang kakampi,” sabi niya. Lumapit ang HR director at kinuha ang USB mula sa kamay ng dalaga. “Matagal na naming iniimbestigahan ang mga reklamo,” sabi nito. “Pero ngayon, may ebidensya na.” Napatakip ng bibig ang ilang empleyado. Ang iba, yumuko sa hiya dahil tumawa sila noong pinahiya ang dalaga.
Lumuhod halos ang manager sa takot. “Sir, pakiusap… nagkamali lang ako. Hindi ko alam na anak n’yo siya.” Tumigas ang mukha ng ama. “Iyan ang dahilan kung bakit wala ka nang lugar sa kompanyang ito,” sagot niya. “Kailangan mo pang malaman kung anak ko siya bago mo siya tratuhin nang may respeto?” Wala nang nasabi ang manager. Lumapit ang security. Habang inaakay siya palabas, nanginginig ang mga labi niya at hindi niya magawang tumingin sa sinuman. Ang dalaga naman ay tahimik na pinulot ang ilang papel sa mesa, pagkatapos ay tumingin sa mga empleyadong natatakot pa rin. “Simula ngayon,” sabi niya, “walang taong mananahimik dahil lang mahirap siya, bago siya, o walang posisyon.” Sa huling sandali, tumigil siya, tumingin sa pinto kung saan inilabas ang manager, at idinagdag, “Ngayon, tapos na ang paghahari niya.”
