Nanatiling nakatayo sa pintuan ang mataas na opisyal ng pulisya, ngunit ang lamig ng kanyang mga mata ay sapat na para mapaatras ang lahat sa loob ng apartment. Hindi siya agad pumasok. Tinitigan muna niya ang anak niyang basang-basa sa sahig, nanginginig, may pasa sa mukha, may marka sa braso, at pilit pa ring pinipigilan ang iyak. Sa sandaling iyon, parang bumagsak ang buong bigat ng katahimikan sa silid. Ang asawang lalaki na kanina’y malakas sumigaw ay hindi na makatingin nang diretso. Ang biyenan na kanina’y puno ng yabang ay parang nawalan ng hininga.
Dahan-dahang pumasok ang ama, kasunod ang dalawang pulis. Lumuhod siya sa tabi ng anak at maingat na hinawakan ang basang buhok nito palayo sa mukha. “Anak…” mahina niyang sabi, ngunit nanginginig ang boses niya sa pigil na galit. “Bakit ngayon ka lang tumawag?” Napaiyak nang tuluyan ang babae. “Akala ko po kaya ko pa,” sagot niya, halos pabulong. “Akala ko po magbabago sila.” Napapikit ang ama, at nang muli niyang iminulat ang mga mata niya, wala na roon ang dating lungkot. Puro malamig na galit na lamang.
Humakbang ang asawa palapit, nanginginig ang kamay. “Sir… hindi po gano’n ang nangyari,” utal niya. Ngunit bago pa siya makapagsinungaling, itinaas ng babae ang kanyang manggas, ipinakita ang mga pasang matagal niyang itinago. Nanigas ang dalawang pulis. Ang biyenan ay mabilis na umiling. “Drama lang ’yan! Mahilig siyang magpaawa!” sigaw niya, pero basag na ang boses niya. Tumingin ang opisyal sa kanya, mabagal at mabigat. “Tinaponan n’yo ng maruming tubig ang anak ko. Nakita ko siya sa sahig. Nakita ko ang mga pasa. At ngayon, may lakas pa kayong magsinungaling?”
Walang nakasagot. Isa sa mga pulis ang lumapit sa asawa at tahimik na tumayo sa tabi nito. Ang lalaki ay napalunok, ang buong katawan ay nanginginig. Ang biyenan ay napaatras, hawak ang gilid ng mesa, para bang ang marangyang apartment na minsang ginamit niya para manghamak ay biglang naging kulungan. “Hindi n’yo alam kung sino kami,” pilit niyang sabi. Ngunit malamig na sumagot ang ama, “Hindi ko kailangang malaman kung sino kayo. Ang kailangan ko lang malaman ay kung ano ang ginawa n’yo sa anak ko.”
Dahan-dahang tumayo ang babae, tinulungan ng ama. Basang-basa pa rin ang kanyang damit, nanginginig pa rin ang mga kamay niya, pero sa unang pagkakataon, hindi na siya nakayuko. Tumingin siya sa asawa, hindi na puno ng takot kundi ng sakit na tuluyang naging tapang. “Naghintay ako ng isang beses na ipagtanggol mo ako,” sabi niya. “Pero pinili mong manahimik.” Hindi nakapagsalita ang lalaki. Inakay siya ng ama palabas ng apartment, habang ang dalawang pulis ay nanatili sa loob. Bago tuluyang magsara ang pinto, tumingin muli ang ama sa asawa at biyenan. “Mula ngayon,” malamig niyang sabi, “hindi na kayo makakalapit sa anak ko nang hindi haharap sa batas.” Sa likod nila, naiwan ang apartment na tahimik, basang-basa ang sahig, at wasak ang yabang ng dalawang taong akala nila walang magtatanggol sa babaeng sinaktan nila.
