Hindi baril ang inilabas ng lalaking naka-itim sa loob ng kanyang amerikana. Isang maliit na itim na badge ang dahan-dahan niyang inilabas, malamig ang titig, walang kahit kaunting takot sa mukha. “Ibaba mo ’yan,” sabi niya sa mababang boses. “Huli na kayo.” Sandaling natigilan ang dalawang magnanakaw. Ang isa ay napaatras, habang ang isa naman ay mas lalong nanginig ang kamay habang nakatutok pa rin ang baril. Ang buong tindahan ay napuno ng katahimikan. Kahit ang mga umiiyak na customer ay napahinto, tila lahat ay naghihintay kung sino talaga ang lalaking nakatayo sa sulok.
Ngumisi ang unang magnanakaw, pero halatang pilit lang iyon. “Sino ka para utusan kami?” sigaw niya. Hindi sumagot agad ang lalaki. Tumingin lang siya sa salamin ng display case, kung saan repleksiyon ng buong tindahan ang makikita. Doon niya nakita ang ikalawang magnanakaw na palihim na sumusubok lumapit sa likuran niya. Bago pa ito makagalaw nang tuluyan, nagsara ang main door ng boutique nang kusa. Tumunog ang mabigat na lock. Sumunod na bumaba ang makapal na security glass sa harap ng mga pasukan. Nagulat ang dalawang magnanakaw. “Ano ’to?!” sigaw nila. Tahimik na sinabi ng lalaki, “Ipinadala ko na ang mensahe bago mo pa ako napansin.”
Sa labas, narinig ang mabilis na pagdating ng mga sirena. Nagsimulang mag-panic ang mga magnanakaw. Ang isa ay pilit na hinila ang pinto, pero hindi ito bumukas. Ang isa naman ay tinutukan ang lalaking naka-itim at sumigaw, “Buksan mo ’to! Ngayon din!” Ngunit imbes na matakot, lumapit pa ang lalaki nang isang hakbang. Ang kanyang boses ay nanatiling kalmado. “Hindi kayo pumasok dito para lang magnakaw. May nagpadala sa inyo.” Biglang nanlaki ang mata ng magnanakaw. Sa isang saglit, nakita ng lahat ang takot sa likod ng maskara niya. Hindi takot sa pulis. Takot na may mas malalim na lihim na mabubunyag.
Dumating ang mga pulis sa loob mula sa likurang pasukan. Inutusan nila ang dalawang magnanakaw na ibaba ang kanilang mga armas. Wala nang nagawa ang dalawa. Dahan-dahan nilang ibinaba ang mga baril, habang ang mga empleyado at customer ay napaiyak sa ginhawa. Isang matandang babae ang napaupo sa sahig, hawak ang dibdib, habang isang batang babae naman ang niyakap nang mahigpit ng kanyang ina. Lumapit ang hepe ng pulisya sa lalaking naka-itim at bahagyang yumuko. “Sir, tama kayo. Gaya ng sinabi n’yo, hindi ito ordinaryong pagnanakaw.” Napatingin ang lahat sa lalaki. Noon lang nila naintindihan na hindi siya basta customer.
Dahan-dahang tinanggal ng isa sa mga pulis ang maskara ng unang magnanakaw. Natigilan ang mga empleyado. Ang store manager sa likod ng counter ay biglang namutla. Napansin iyon ng lalaking naka-itim. Hindi niya tiningnan ang magnanakaw. Ang mga mata niya ay dumiretso sa manager. “Kaya pala alam nila kung nasaan ang pinakamahal na relo,” malamig niyang sabi. Nanginginig na umatras ang manager. “Sir, hindi ko alam ang sinasabi n’yo.” Lumapit ang lalaki, inilapag ang badge sa ibabaw ng glass counter, at sinabi, “Ako ang may-ari ng tindahang ito. At tatlong buwan ko nang hinahanap kung sino ang traydor sa loob.” Natigilan ang lahat. Habang dinadala palabas ang mga magnanakaw, ang manager ay napaluhod sa takot. Tumingin ang lalaki sa kanya at bumulong, “Ngayon, ikaw naman ang magsasalita.”
