Nanatiling nakapako ang mga mata ng lahat sa mayamang asawa. Ang kanyang mukha, na kanina ay puno ng galit at yabang, ay unti-unting nawalan ng kulay. “Anong ibig niyang sabihin?” tanong ng ama, halos pabulong ngunit mabigat ang boses. “Anong katotohanan ang itinatago mo?” Pilit ngumiti ang asawa, pero nanginginig ang gilid ng kanyang labi. “Wala… wala siyang alam. Sinungaling siya,” sabi niya, ngunit hindi na matatag ang kanyang boses. Mas lalo lamang kumapit ang bata sa palda ng kasambahay at umiyak, “Hindi siya sinungaling! Siya ang nanay ko!”
Parang bumagsak ang buong mansyon sa katahimikan. Lumapit ang ama sa bata, lumuhod sa harap niya, at marahang hinawakan ang maliit nitong balikat. “Anak… bakit mo siya tinatawag na Nanay?” tanong niya, halos masaktan sa bawat salita. Nanginginig ang bata habang itinuro ang kasambahay. “Siya ang kumakanta sa akin kapag natatakot ako. Siya ang yumayakap sa akin kapag umiiyak ako. Siya ang sabi ng puso ko na nanay ko.” Napahawak sa bibig ang ilang bisita. Ang kasambahay ay tahimik na umiyak, tila pinipigil ang sarili na yakapin ang bata.
Biglang sumigaw ang mayamang asawa. “Tama na! Bata lang siya! Hindi niya alam ang sinasabi niya!” Hinila niya muli ang bata, ngunit mabilis na hinarang ng ama ang kanyang kamay. Sa unang pagkakataon, nakita ng lahat na takot ang babae sa sariling asawa. “Huwag mong hawakan ang anak ko,” malamig na sabi ng ama. “Hangga’t hindi ko nalalaman ang totoo, walang lalabas sa silid na ito.” Pagkatapos ay tumingin siya sa kasambahay. “Magsalita ka. Ngayon. Hindi kita parurusahan. Gusto ko lang malaman kung ano ang ninakaw sa akin.”
Nanginginig ang kasambahay, ngunit dahan-dahan siyang lumuhod sa harap ng bata. “Sir… anak ko po siya,” mahina niyang sabi. Napaurong ang lahat. “Ipinanganak ko po siya limang taon na ang nakalipas. Sinabi sa akin na patay na siya. Pero ilang buwan pagkatapos noon, nakita ko po siya dito… buhay, suot ang damit ng pamilyang ito.” Napatingin ang ama sa kanyang asawa na parang hindi na niya ito kilala. “Ikaw?” tanong niya, basag ang boses. Hindi sumagot ang babae. Ang kanyang katahimikan ang naging pinakamalinaw na pag-amin.
Tumayo ang ama, nanginginig sa galit at sakit. “Tinago mo sa akin ang anak ng ibang babae… at pinalaki mo siya bilang atin?” tanong niya. Bumagsak sa pag-iyak ang mayamang asawa. “Ginawa ko iyon dahil hindi ako magkaanak! Ayokong iwan mo ako!” Napaatras ang ama, tila sinaksak sa dibdib. Hinawakan niya ang bata, pagkatapos ay ang kasambahay, at sa unang pagkakataon, silang tatlo ay nagyakap sa gitna ng ballroom. Ang mga bisita ay tahimik na nakatingin habang gumuho ang perpektong imahe ng mayamang pamilya. Sa huli, tumingin ang ama sa kanyang asawa at malamig na sinabi, “Hindi mo lang siya ninakaw sa kanyang ina. Ninakaw mo rin ang katotohanan sa aming lahat.”
