Nanatiling nakaupo sa malamig na batong driveway ang dalaga, hawak pa rin ang telepono kahit tapos na ang tawag. Nanginginig ang kanyang mga daliri, pero hindi na siya nakayuko. Sa harap niya, ang mayamang biyenan ay nakatitig sa kanya, pilit na ibinabalik ang mapanghamak na ngiti sa mukha, ngunit halatang may takot nang gumapang sa kanyang mga mata. “Papa?” ulit ng babae, pilit tumatawa. “Akala mo ba matatakot ako sa tatay mong mahirap?” Hindi sumagot ang dalaga. Dahan-dahan niyang dinampot ang bag sa tabi niya at pinunasan ang alikabok sa damit, habang nakaupo pa rin sa lupa.
Ilang minuto lang ang lumipas, biglang nagbago ang hangin sa buong kalye. Mula sa dulo ng marangyang subdivision, sunod-sunod na itim na sasakyan ang pumasok, mabagal ngunit nakakatakot. Walang bumusina. Walang sumigaw. Tanging mabibigat na makina at gulong sa kalsada ang naririnig. Ang mga katulong sa loob ng gate ay napaatras. Ang mayamang biyenan ay unti-unting namutla nang huminto ang mga sasakyan sa tapat ng bahay. Bumukas ang unang pinto, at lumabas ang makapangyarihang lalaki mula sa vault, suot ang madilim na suit, kalmado ang mukha ngunit nagliliyab ang mga mata.
Lumapit siya sa anak nang hindi man lang tinitingnan ang biyenan. Yumuko siya, marahang hinawakan ang balikat ng dalaga, at tinanong sa mababang boses, “Saan ka nasaktan?” Doon lamang napuno ng luha ang mga mata ng dalaga. “Dito po,” bulong niya, hinawakan ang dibdib. Ang mukha ng ama ay lalong tumigas. Tinulungan niya siyang tumayo, saka dahan-dahang humarap sa mayamang babae. “Ikaw ang sumipa sa anak ko?” tanong niya, tahimik ngunit nakakatakot. Napaatras ang biyenan. “Hindi… hindi ganoon ang nangyari,” utal niya.
Mula sa likod ng ama, lumapit ang dalawang abogado at ilang tauhan. Isa sa kanila ang nagbukas ng dokumento at nagsalita nang malinaw. “Simula ngayong araw, lahat ng investment account, property trust, at company shares na hawak ng pamilyang ito sa ilalim ng inyong pangalan ay suspendido habang iniimbestigahan.” Nanlaki ang mata ng biyenan. “Ano? Hindi ninyo magagawa ’yan!” Sumagot ang ama nang malamig, “Ginawa ko na.” Ang mga kapitbahay na tahimik na nanonood mula sa malayo ay napabulong. Ang dating makapangyarihang babae, na sanay magpahiya ng mahihirap, ngayon ay nanginginig sa sariling gate.
Lumapit ang dalaga sa kanya, hindi para gumanti, kundi para tumingin nang diretso. “Hindi ko po kailangang patunayan na karapat-dapat ako sa pamilyang ito,” sabi niya, mahina ngunit matatag. “Kayo ang nagpakita kung anong klaseng pamilya kayo.” Hindi makasagot ang biyenan. Bumagsak ang yabang niya kasabay ng katahimikan ng buong kalye. Inakay ng ama ang kanyang anak papunta sa sasakyan, habang ang mga abogado ay nanatili sa harap ng gate. Bago sumakay, lumingon ang ama at nagsabi, “Ang anak ko hindi mo maitatapon sa kalsada. Pero ang kapangyarihan mo, dito nagtatapos.” Nanatiling nakatayo ang biyenan sa driveway, mag-isa, habang ang mansion sa likod niya ay biglang nagmukhang malamig at walang halaga.
