Hindi agad sumagot si Camille. Tahimik lamang siyang nakatayo sa gitna ng dressing room, habang ang tunog ng paulit-ulit na pag-vibrate ng cellphone ay parang martilyong humahampas sa dibdib ng lalaki. Kinuha ng groom ang phone mula sa vanity table, nanginginig ang mga daliri habang binubuksan ang sunod-sunod na mensahe. Una, tawag mula sa kanyang ama. Sumunod, mula sa abogado ng pamilya. Pagkatapos, mula sa bangko at sa mga kasosyong matagal nang sumasalo sa naluluging negosyo nila. Isang mensahe ang tuluyang nagpabagsak sa kulay ng kanyang mukha: “Kinansela na ng pamilya ni Camille ang lahat ng investment. Frozen na ang joint accounts.”
Napasandal ang groom sa vanity table na parang biglang nanghina ang mga tuhod niya. Ang ina niya ay mabilis na inagaw ang cellphone, ngunit nang mabasa niya ang laman, nawala ang lahat ng yabang sa kanyang mukha. Ang mga labi niya ay bumuka, pero walang lumabas na salita. Sa labas, patuloy pa ring tumutugtog ang wedding music, mahina at malayo, habang sa loob ng dressing room ay unti-unting namamatay ang bawat ilusyon. Tiningnan ni Camille ang dalawang taong kanina lang ay halos durugin ang pagkatao niya. “Ang pamilya ko ang nagligtas sa negosyo ninyo,” mahinahon niyang sabi. “Hindi dahil karapat-dapat kayo, kundi dahil minahal ko siya.”
Biglang lumapit ang groom, puno ng takot ang mga mata. “Camille, pakinggan mo ako. Galit lang si Mama. Hindi niya sinasadya. Ayusin natin ito.” Ngunit hindi na iyon ang boses ng lalaking may kapangyarihan. Boses na iyon ng taong nakikitang gumuguho ang lahat ng inakala niyang hawak niya. Tumingin si Camille sa kanya nang walang luha. “Noong itinulak niya ako sa salamin, tahimik ka. Noong pinili mong ipahiya ako kaysa protektahan ako, doon mo na tinapos ang lahat.” Sinubukan ng kanyang future mother-in-law na ngumiti, pero nanginginig ang buong mukha niya. “Anak, huwag kang magpadala sa emosyon. Kasal pa rin ito.” Sumagot si Camille nang malamig: “Hindi. Libing ito ng kasinungalingan ninyo.”
Sa sandaling iyon, bumukas ang pinto ng dressing room. Pumasok ang ama ni Camille, kasama ang dalawang abogado at ilang kamag-anak na natigilan nang makita ang basag na salamin, ang kalat na makeup, at ang singsing sa sahig. Ang dating masayang usapan sa labas ay napalitan ng mabigat na katahimikan. Tiningnan ng ama si Camille, nakita ang sakit sa kanyang balikat at ang pamumula ng kanyang mga mata, saka niya ibinaling ang tingin sa groom at sa ina nito. Isa sa mga abogado ang nagsalita nang malinaw: “Kinakansela na ang kasunduan. Lahat ng financial support mula sa pamilya ni Camille ay puputulin simula ngayon.” Napaatras ang groom. Ang ina niya ay napahawak sa dibdib, para bang hindi makahinga.
Dahan-dahang yumuko si Camille, hindi para pulutin ang singsing, kundi para kunin ang nalaglag niyang bouquet. Dumaan siya sa tabi ng groom nang hindi man lang siya hinawakan o nilingon. Tinangka nitong abutin ang kamay niya, ngunit humarang ang ama ni Camille. Naiwan ang groom na nakatitig sa singsing na malamig na nakahiga sa sahig, habang ang kanyang ina ay nakaharap sa basag na salamin, nakikita ang sariling mukha na hati-hati sa mga bitak. Sa pintuan, huminto si Camille at tumingin sa kanila sa huling pagkakataon. “Ituloy ninyo ang kasal,” sabi niya nang mahinahon. “Pero wala na kayong nobya.” Sa labas, biglang huminto ang musika. Huling close-up: ang groom, namumutla at nanginginig, habang si Camille ay lumalakad palayo nang tuwid ang likod, malaya, dignified, at hindi na kailanman babalik.
