150B Itinapon ng Manugang ang Biyenang Matanda sa Ulan… Hindi Niya Alam, Alam Na ng Asawa Niya ang Lahat!

Nanatiling nagyelo sa pintuan ang asawa, mahigpit pa ring nakahawak ang kamay niya sa gilid ng pinto. Sa isang nakakatakot na segundo, hindi siya makapagsalita. Ang bouquet ng bulaklak sa mga braso ng kanyang asawa ay sariwa at maliwanag, sobrang hindi bagay sa unos sa likod nito at sa takot na unti-unting kumakalat sa kanyang mukha. Pinagmasdan ng lalaki ang ekspresyon niya, at dahan-dahang nawala ang ngiti nito. “Anong nangyayari?” tanong niya, bumaba ang boses. “Nasaan si Mama?” Pinilit niyang tumawa, manipis at nanginginig. “N-natutulog siya… masama ang pakiramdam niya.” Pero bago pa niya maisara ang pinto sa likod nito, may mahinang tunog mula sa dining area — mahina, desperadong pagkatok sa salamin. Lumihis ang tingin ng asawa lampas sa balikat niya. Isa pang kidlat ang nagliwanag sa loob ng apartment, at sa likod ng glass balcony door, nakita niya ang isang nanginginig na pigura sa labas, sa ilalim ng ulan. Ang kanyang ina. Basang-basa, halos bumagsak sa salamin ng balcony, may isang marupok na kamay na nakataas pa rin habang mahina itong kumakatok. Nalaglag ang bouquet mula sa kanyang mga braso at tumama sa sahig. Kumalat ang mga bulaklak sa makintab na tiles. Sa isang iglap, nagbago ang mukha niya — mula pagkalito, naging hindi makapaniwala, hanggang sa malamig na galit. “Ma?” bulong niya, bago mabilis na dumaan sa tabi ng asawa. Hinawakan ng babae ang manggas niya sa takot. “Teka! Maipapaliwanag ko!” Hinila niya palayo ang braso at sumigaw, “Ipaliwanag mo kung bakit nakakulong ang nanay ko sa labas habang may bagyo?” Naabot niya ang balcony door at binuksan ito gamit ang nanginginig na mga kamay. Pag-slide ng salamin, pumasok agad sa mainit na apartment ang ulan at hangin. Halos bumagsak pasulong ang kanyang ina, pero nasalo niya ito bago tumama sa sahig. “Ma, hawak na kita. Nandito na ako,” sabi niya, nababasag ang boses habang ibinabalot ang kanyang uniform jacket sa balikat ng matanda. Mahinang kumapit sa kanya ang matandang babae, nanginginig, maputla ang mga labi. “Pasensya na…” bulong nito. “Nalaglag ko ang mangkok…” Mas dinurog siya ng mga salitang iyon kaysa sa anumang sigaw. Tumingin siya pabalik sa kanyang asawa, at ang sakit sa kanyang mga mata ay naging purong galit. “Humihingi siya ng tawad dahil nalaglag niya ang kanin,” mabagal niyang sabi. “Habang iniwan mo siya sa labas para lamigin.” Umatras ang asawa, putlang-putla ang mukha. “Hindi ko sinadyang umabot sa ganito,” nauutal niyang sabi. “Pinapahirapan niya ang lahat. Pagod ako. Nawalan lang ako ng kontrol.” Dahan-dahang tumayo ang lalaki, habang hawak pa rin nang mahigpit ang kanyang ina. “Hindi,” sabi niya, mapanganib ang kalmadong boses. “Hindi ka nawalan ng kontrol. Nag-enjoy ka.” Lumipat ang tingin niya sa baso ng pulang alak sa mesa, sa kaning nagkalat sa sahig, sa balcony door na nakalock, at bumalik sa nanginginig niyang mukha. “Nakatayo ka rito, umiinom ng alak, habang ang babaeng nagpalaki sa akin ay nagmamakaawang papasukin mo siya.” Umiling ang asawa habang nagsisimulang tumulo ang luha. “Pakiusap… huwag mo akong tingnan nang ganyan.” Sumagot siya nang hindi kumukurap, “Ngayon lang kita nakikita nang malinaw.” Kumulog nang napakalakas na tila yumanig ang buong apartment. Binuhat ng lalaki ang kanyang ina palayo sa balcony at maingat na pinaupo sa sofa, saka inilabas ang telepono. Nanigas ang asawa. “Ano ang ginagawa mo?” bulong niya. Hindi siya tiningnan ng lalaki. “Tatawag ng ambulansya. Pagkatapos, pulis.” Bumuka ang bibig ng babae, pero walang lumabas na tunog. Nanginginig ang matandang ina sa ilalim ng jacket, napakabait pa rin para mag-akusa ng kahit sino, at ang katahimikang iyon ang lalo pang nagmukhang guilty sa asawa. Huling beses siyang hinarap ng lalaki, mababa at pinal ang boses. “Umuwi ako na may dalang bulaklak para sa asawa ko. Pero ang nadatnan ko, pinakasalan ko pala ang isang taong kayang pahirapan ang nanay ko at ngumiti sa likod ng salamin.” Humigpit ang camera sa takot na takot na mukha ng asawa habang kumokonekta ang emergency call sa malayo, kumukulog sa likod niya, at tuluyang gumuho ang perpektong maskara niya nang mapagtanto niyang hindi lang ito ang katapusan ng kanyang kasal — ito ang sandaling malalaman ng lahat kung sino talaga siya.